پس از اینکه تولید دستی جای خود را به تولید انبوه داد،بنگاه های اقتصادی به این نتیجه رسیدند که شرط رقابت در بازار، قیمت و کیفیت محصول است.بنابراین نه تنها می بایست محصولات را با کیفیت مطلوبتر عرضه می کردند بلکه بهای تمام شده آنها را به حداقل ممکن می رساندند. سیستم تولید بهنگام (فقط به موقع نه زودتر نه دیرتر) در راستای تحقق این هدف مطرح گردید که در ادامه به تاریخچه آن اشاره مختصری خواهیم کرد.این سیستم با تاکید بر دو عامل زمان و سرعت رویکردهایی ارائه نمود که نهایتا با هدف حذف ضایعات (اتلاف) به عنوان ابزاری در جهت حل مشکلات اساسی و مداوم مدیریت مورد استفاده قرار گرفت.